بجز از علي که گويد به پسر که قاتل من
چو اسير تست اکنون به اسير کن مدارا
بجز از علي که آرد پسري ابوالعجائب
که علم کند به عالم شهداي کربلا را
چو به دوست عهد بندد ز ميان پاکبازان
چو علي که ميتواند که بسر برد وفا را
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحيرم چه نامم شه ملک لافتي را
شبانگاهان تا حریم فلک چون زبانه کشد سوز آوازم
شرر ریزد بی امان به دل ساکنان فلک ناله سازم
دل شیدا حلقه را شکند تا برآید و راه سفر گیرد
مگر یک دم گرم و شعله فشان تا به بام جهان بال و پر گیرد
خوشا ای دل بال و پر زدنت، شعله ور شدنت در شبانگاهی
به بزم غم دیدگان پری جان پرشرری شعله آهی
بیا ساقی تا به دست طلب گیرم از کف تو جام پی در پی
به داد دل، ای قرار دلم، نو بهار دلم، می رسی پس کی؟
چون آن ابر نو بهارم من
به دل شور گریه دارم من
می توانم آیا نبارم من؟
نه تنها ازمن قرار دل می رباید این شور شیدای
جهانی را دیده ام یکسر غرق دریای ناشکیبایی
بیا در جام مشتاقان گل افشان کن، گل افشان کن
به روی خود شب مارا چراغان کن، چراغان کن
چون آن ابر نوبهارم من
به دل شور گریه دارم من
می توانم آیا نبارم من
من دلم می خواهد